#17

Alam mo, sa totoo lang, nakalimutan na kita.

Hindi na kita iniisip madalas, di tulad ng dati na tuwing makikita ko ang salitang Ateneo, ikaw ang nakikita ko. Hindi ko na rin tinitingnan madalas ang blog mo, sa katunayan nga, mahigit limang buwan na yata nang huli ko itong binisita. Hindi na rin ako masyadong kinikilig kapag nakikita kita, hawak mo pa nga ang pang-gargle mo, o ang gamot mo para sa ubo. Hindi ko na rin kinukumpara ang pagpasok mo sa court sa mga manlalaro ngayon. Di ba nagwawala ang lahat, pati yung mga kalaban?

Ibinaon na kita sa limot. Dapat lang di ba? Matagal na panahon na rin ang lumipas.

But when I saw you last Sunday, even for just 10 seconds, when they flashed your cute and innocent face, I remembered everything.

Alam mo, Chris Tiu, ikaw pa rin talaga.

Ikaw pa rin.

Ikaw pa rin at lahat ng mga alaalalang dala mo.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s